Guibelot en de Spaanse Cachorros.
Sprookje van Julia Blume

 

GUIBELOT EN DE SPAANSE CACHORROS

Exuberant 

Het lekkerste recept voor iedere hongerige vreemdeling is volgens de kenners gegrilde duivenborst met kippeneieren in een warm bedje van uien, olie en spinazie. Amandelen en walnoten kunnen de maag goed vullen en vormen samen met zonnebloempitten een extra verrassing voor de smaakpupillen. Verse broodjes en vruchtensappen vormen de basis voor de lekkernij, niet duur en toch smakelijk.
De bewoners hadden al bedacht dat de dieren gebruikt moesten worden voor voeding en plezier, ongeacht de smartelijke ogen van de moedertjes die alles puur natuur hadden aangeboden. Feitelijk voor eigen liefde, maar de wrede mens is nu eenmaal sterker. Dus de grote handen zijn vijanden voor de slanke duiven en de lieve kippen die gehouden worden in dorpen en steden. Zo gewenst en verzorgd door liefhebbers van tradities en handel. Vergis je niet, zoete lezer, een duivenei dat niet goed bereid is kan ernstige buikklachten veroorzaken en koorts met zich meebrengen. Een postduif legt witte eieren hoog boven in een boom. Wie het nest rooft en de eieren vervangt alsof het kippeneieren zijn wordt bestraft met een boete van vierduizend centen, en een verplicht bezoekje aan de militaire tandarts. Voedselveiligheid staat in de regio hoog op de agenda. Ook bij heksen, zoals de beroemde Guibelot.

Halloween kwam eraan zoals elk jaar, en de vereniging voor tektonische bouwwerken had een thema bedacht om de zoetekauwen tevreden te stellen. Houten hokken met grijze strepen en zwarte sloten voor de ramen moesten de strenge cultuur in tastbare vorm gestalte geven. Als educatief levenselement voor klein en groot. Guibelot ging zich uiteraard te buiten en toverde met veel wilskracht een enorme volière van alpaca staal en getint glas in een kavel langs de heide van het dorpje La Jubelius du Pres. Een nieuwe locatie waar groene weilanden en hoge bomen een schilderachtige omgeving vormden en Guibelot maandenlang met haar handlangers het monumentale bouwwerk kon volmaken. De heks woonde nog steeds op haar eiland en had de vrienden en vijanden verbannen van haar domein. Met veel trucjes en spreuken was het gelukt om rust te creëren en de kalme zee was aangenaam in de zomer, en wild in de winter. Maar ja, sprookjesheksen willen vooral macht uitstralen en nooit vergeten worden door de miljoenen onwetende mensen. Magiërs en wonderbaarlijke gebeurtenissen konden mens en dier ontroeren en troost bieden. Het lawaai van het heelal kon de oren van de postduiven soms teveel worden zodat zij geen voedsel meer wilden produceren. Wie wil er nog huilen om een veertje van enkele centimeters? De alchemisten die getraind waren in het vernieuwen van de natuur konden alles al namaken zonder de dieren te storen. Kunsteieren willen wij niet, hadden de duizenden mensen geroepen. Prins en zijn gemaal hadden vieze gezichten getrokken toen zij de gelatine van pinda´s en abrikozen moesten eten in plaats van een kostelijke biefstuk. Hoe durven ze te klagen!

Duiven met te weinig ruimte buitelen over elkaar heen en pikken in elkaars veren om te pesten. Jonge pasgeboren vogeltjes zitten soms uren op de rug van de moeder om verder te kijken dan de takken en het dons. Stoer en angstig tegelijk turen ze naar de aarde, meters onder zich. Slaperige duiven kunnen zomaar uit het nest vallen, zeker wanneer de trotse moeder wat anders wil doen om ´s ochtends rond een uur of negen. Als het mistig is, zoals in oktober het geval is, worden de duiven onrustig en willen een veiligere plek hebben. Wie wil er nou niet een paar ranke goed gevederde duiven onderdak verlenen, tegen vrolijk gezelschap wel te verstaan. Wie deze dieren kan temmen heeft geluk, want diensten verrichten kost dan weinig ruimte. Kijk, dacht de sergeant, boodschapjes of dure gouden glinsterende sieraden kan ik met zo´n beestje eenvoudig en snel verplaatsen en ik kan er geld mee verdienen. Natuurlijk met goedkeuring van mijn regiment. Een belletje is genoeg, en het is al bewezen dat vogels na drie weken willig zijn uit te vliegen. Zo nieuwsgierig en trots zijn duiven. En ja, als ze niet meer voldoen of te eigenwijs worden dan kan de valkenier maatregelen treffen. In het geniep natuurlijk. Dat werkt als volgt. De jager wordt benaderd om de valken uit te zetten en de verraders, de duiven, aan te vallen. Dan hebben de getrainde dieren een keus. Of ze werken mee en krijgen bij de mensen gratis onderdak, of ze deserteerden als soldaten zonder trots of eigendunk. Ja dan gaat de groep valken drastisch te werk. De straf is de koele dood, en voor de mens een smakelijke maaltijd.

De sergeant dacht even na terwijl de zon warm door de ramen van het huis scheen. Een oranje rode libelle zat te trillen tegen de stenen gevel. De kleine witte spinnen die ´s zomers de bloemen en de groentes hadden geteisterd waren spoorloos verdwenen. Vrolijk was het niet meer op het balkon want de rupsen hadden alle rozenbladen opgegeten. Binnen 48 uur was het gedaan en vraatzuchtige rupsen met zwarte koppen hobbelden op de rug van een gigantische harige spin naar de andere balkons.
De duivenmelker had zijn beroep opgegeven voor modernere zaken en de duiven wisten dat zij een andere oplossing moesten vinden. Tortelduiven zijn voornaam en zijn meestal van plan om eieren te leggen, waar dan ook, als er maar liefde is. Liefde kan veel omvatten en uit zich vaak in zorg en voldoende eten en geheime locaties. Je hoeft niet blind te zijn om dat in te zien. Als de houthakkers het hele jaar door hoge bomen vellen en vogels verjagen uit broedplekken, dan heb je als duiven groep een probleem. Afdaken van eikenhout en betonpalen zijn niet bepaald romantisch als je ietwat meer privacy wil, overdag en ´s nachts. Een metalen stoel als woning is ook niet bepaald aangenaam voor duifjes. De duivenmelker had vroeger voederbakken gevuld maar die had hij in september verkocht aan de hoogste bieder. Duiven houden erg van maïs en wit brood, maar de prachtige vogels moesten nu zonder luxe doen. Toch wel schokkend. De natuurvereniging nam maatregelen tegen het uitsterven en ongewenst dierenleed. Een leegstaande schuur werd omgebouwd tot een bescheiden paleisje voor de groep postduiven. Ze waren niet gemerkt of geringd want daar had de blonde duivenmelker geen zin meer in gehad. Na jaren onderhoud en plezier was de sensatie verdwenen en de warmte in zijn hart ook. Zijn landgoed was weliswaar geschikt geweest en hij had zelfs een paar duiven geschoten tijdens het officiële jachtseizoen, maar het werd tijd voor een nieuwe uitdaging. Volgens de wetgever hadden de duiven slechts een halve meter grond nodig en een waterton met schoon drinkwater. Dat werd geregeld en twintig gevederde vrienden konden zo gered worden. De sergeant keek naar zijn rekening en besloot de zorg op zich te nemen. Voor enkele honderden dukaten mocht hij de kassa opnieuw laten rinkelen. De hertogin die over allerlei vormen van economisch beleid ging, legaliseerde het plan en liet haar besluit publiceren in het dagblad.

Had de sergeant gelijk toen hij besloot een andere draai aan zijn leven te geven. Daar kan je vraagtekens bij zetten. Waarom zou een man met pantservoertuigen zich laten verleiden door kwetsbare vogels die zomaar zouden kunnen verdwijnen in de ruwe bek van een reiger, valk of leeuw. Er waren regio´s waar zelfs neushoorns rond liepen en vogeltjes dwongen tot het zoeken naar voedsel voor de grote veelvraat. Zou de sergeant zich daarmee verwant gevoeld hebben? Guibelot moest een beetje vals lachen, want haar speciale magische krachten zouden dienstbaar kunnen zijn om een grap uit te halen. Het slachtoffer zou uiteraard de concurrent zijn, die niets vermoedend in de val gelokt moest worden. Genietend van deze gedachte wandelde Guibelot in haar betoverend mooie jurk door de zalen van de nieuw gebouwde volière. Haar duistere natuur kwam tot leven die nacht en een grijs gepantserde twee meter lange duivel volgde Guibelot en was zo nu en dan zichtbaar voor de detectives en jonge kinderen met veel fantasie. Een gepantserde duiventil van metaal en koperdraad beschermde de heks tegen de duivel, ondanks dat het monster onderdanig was aan Guibelot. Vertrouw niemand, had een stem vanuit het niets gezegd. Of was het de wind geweest?
De stem leek meer dan de kille wind. Het was een lied.

Mocht de morgen mij zonen geven, en de zon de liefde voor jouw eer mijn leven en rijkdom begeren, dan zal ons hart openen en een nieuw rijk vol harmonie en frisse strijd de maatstaf zijn voor iedere soldaat van mijn regiment. Admiraal en trotse vrouw jullie zijn de hoogste in rang. Of het vat leeg is of vol vuur, de zielen dwalen ieder uur. Uur na uur beloven wij zaligheid en kalme moed. Omdat het goud ons in de ogen straalt. Moed en liefde, trots en levenslust. Mijn leven is mijn eer, en geweten. Bitter is de vrucht wanneer het onaangedaan lijkt van alle zorgen. Zoet is de morgen die nieuwe wensen tot vervulling laat gaan. Kalm is de zee wanneer jij verdwijnt in de ochtenduren en ons hart vervult van hoop. Geeft de avond ons dochters, en de maan verheft zich als een spiegel van moeders ziel, dan is mijn leven rijker en niet slechts een segment. Voor koning of soldaat, de mooiste mensen zijn altijd paraat.

Guibelot kon zich wel in de woorden vinden, en bedacht dagenlang een melodie ter aanvulling. Want ze kon het bladmuziek met de noten van het lied niet vinden in haar bibliotheek. Als je een melodie kan verzinnen om woorden beter te begrijpen, wat overigens veel vergt van de hersenen, ben je ook rijk en kan je werk door anderen makkelijker worden begrepen. Althans als de elementen en gevoelens dichtbij elkaar liggen, en nauwe vriendschappelijke banden nodig zijn om gemeenschappelijke doelen te halen. Een muzikaal intermezzo kan de ziel verlichten en troost bieden in moeilijke tijden. Guibelot haalde diep adem.
“Composities zijn soms een natuurfenomeen”, zei de duivel tegen Guibelot, “en daarom heb jij de stukken niet thuis liggen. Zou het een goed plan zijn om de maker van het lied te traceren en de originele versie in handen te krijgen?”
“Par bleu”, antwoordde de heks, “dat gaat misschien een flinke duit kosten. En trouwens, als ik arrogant de melodie aanpas aan mijn eigen wensen, overtreed ik de wet van de Koning.” De heks gooide een steen weg, en zei met zachte stem, “Ik dacht dat mijn krachten deze regels konden negeren of op zijn minst per decreet van mijn hand ongeldig kon maken.”
De duivel grijnsde en zei: ”Jij hebt groot gelijk in al jouw wijsheid.” De duivel aaide zichzelf over zijn bovenbeen. “Ja heks jij hebt echt gelijk. Het papier liegt nooit zolang de seizoenen wisselen en de klokken synchroon lopen in ons land.” De twee hoorntjes op de behaarde kop van de duivel werden warm en rood. “Begrijp je mij wel?”

Boven hun hoofden vlogen tortelduiven met hun drie weken oude jongen in de klauwen op weg naar een groter onderkomen, en weldra vonden zij Guibelots bouwwerk en installeerden hun familie in de voorgebouwde nesten. Ze waren in hun nopjes en de jonge duiven fladderden met hun vleugels, echter te jong om daadwerkelijk meters te maken. Tja, daar moesten ze nog op wachten. Beetje eten, beetje drinken en veel slapen. De postduiven met jonge duifjes gingen naar de schuur van de sergeant en voelden zich er parmantig en prettig. Het was een andere sfeer en bood kansen tot extra voer en nieuwe klusjes. Maar oh nee, daar waren de wolven! Ze hadden geroken dat er nieuwe prooien waren geboren, en liepen om de gebouwen heen, en snuffelden met hun lange snuiten aan de ramen en het gras. De mensen lieten de wolven hun gang gaan, bleven op veilige afstand en maakten foto’s. natuurbeheer had geweren met kogels van klein formaat, dus als de dieren vals werden konden ze worden verjaagd. De duivel verdween in een magische wolk en voelde zich onbegrepen en verraden. De Spaanse welpen gromden naar de duivel en bogen diep voor de heks! Het was alsof zij wilden zeggen dat zij de prooi wilden bewaken. Vertrouw niet iedereen, Guibelot, want wolven leven ´s nachts en beheersen een andere wereld, waar wellicht geen natuurfenomeen tegen bestand is. De heks dronk haar kruidendrank en liet zich niet intimideren. Ze zong haar lied dat afweek van de woorden zoals boven opgetekend, en de melodie was kilometers verder te horen. Wie zingt zoals Guibelot zal eeuwige roem hebben, wis en waarachtig.

Wat er nog meer gebeurde zal voorlopig geheim blijven, geachte lezers.